Ode aan blauw

Zodus, ik ben ook vandaag weer in een heleboel cultuur gevlogen. Herman van Veen heb ik jammer genoeg moeten laten schieten vanwege de veerboot, maar desondanks is het een hele leuke dag geworden. Margriet Bolding legde meteen de lat op 2m05. In haar show Viva Depressiva maakt ze zich zorgen over de depressie-epidemie in Nederland, ze vindt het een "verwonderpunt". Met haar vrolijkmakende show slaagt ze er dan ook goed in om die epidemie terug te dringen. Ze beschrijft originele beelden, ze maakt goed gebruik van insinuerende bewegingen (uitbeelden hoe ze seks heeft met een slapende man) en geluiden (geeft saaiheid van moeders leven weer door de staande klok big ben na te spelen) en schetst fijne anecdotes waarin ze gebruik maakt van het hele podium. Zelfs in dat half uur is haar samenhang zeer goed, wat niet bij alle collega's zo was (aangezien iedereen fragmenten speelt uit hun show). Ze had in het begin gezegd dat ze vrolijk wordt van abba-imitaties en lijstjes maken en later danst ze op super trouper (met toepasselijk licht) en geeft ze een lijstje met doelgroepen en de lage verwachtingen die ze zouden moeten hebben. Hou deze vrouw in de gaten!

Ad Visser. Minuten = uren. Ad heeft een lied (De parade van de hemelse tragedie) geschreven van 1500 coupletten. Het duurt 8 uur 38 minuten en 38 seconden om het volledig te brengen en hij zong vandaag een deel ervan "in de hoop dat de woorden straks of morgen of volgende maand bij ons terugkomen". Not a chance, Ad. Ze zijn de eerste keer al niet binnengeraakt. Mijn aandachts- spanne wordt wel vaker getest bij singer-songwriters en vandaag viel het dubbeltje op de zwartgeblakerde kant. Ook mijn aloude kritiek is hier van toepassing: zorg voor visuele stimulatie! Ga ervan uit dat je doodsaai bent als je stilstaat en doe er wat aan. Een kwart van het publiek is nog tijdens de show weggegaan. Ad reageerde: 'het wordt nog wel moeilijker straks!' en deed gewoon verder. Ik geloof dat Ad 'intellectueel' verwarde met 'saaaaaai'. Atlantis van Kommil Foo, dat is een intellectueel lied. De parade van de hemelse tragedie was voor mij een Ode aan Blauw. Wie vaker met mij naar Nederlandstalige optredens gaat, weet dat ik erg kritisch kan zijn over 1) nadrukken die liggen waar ze niet horen (afleiDINGSmanoeuvre, vollediGE) en 2) voorspelbare of vergezochte (karma-shoarma) rijmwoorden. Ach ja. Drie op drie is ook een verdienste. Ad tourt binnenkort in België. Maak dat je daar wegkomt.

Daarna weer cabaret. Of zo. Alkemade en Bloemen zijn goed in typetjes en situaties schetsen, maar nadat de scène gedaan is, gaan ze zonder overgang of inhoudelijk verband over naar de volgende scène. Ik hoop dat ze in hun show meer samenhang hebben, want ze zijn wel lachbaar.

Daarna ben ik toevallig beland bij vier (bijna-) bejaarde francofonen die bekende zuid- europese hits brengen, zoals Aux Champs Elisées, Hélène, Clandestino, Aïcha en - welja - Amsterdam (Brel). De drummer nam alle trompetpartijen voor zijn rekening (tijdens het drummen). Het was een fijn zuiders tussendoortje voor een zuiders warme dag. Even raar moment: de toetsenist vond even een toets niet en de zanger zegt out of the blue met een zwaar Frans accent: "it's just like the G-spotte, you have to be an expert these days".

Laatste cabaret van de dag: Paulien Cornelisse met haar show Dagbraken. Heel fijn hoe ze nadenkt over woorden. Zo zegt ze dat je aan woorden al kan horen of het iets goeds of iets slechts voorstelt. Bio-logisch is een goed woord, nee-crofilie is dat niet. Mischien een troost voor velen: ja-loezie. Ze vertelt amusant over twee meisjes die aanhalingstekens uitbeelden op willekeurige plaatsen in hun gesprek: "ik ga dit weekend naar "Groningen", weet je." Is Groningen dan een ironische stad? Of: ik heb zo iets van. "Dat kan je slechts in enkele situaties gebruiken. Ik kom bij jou op bezoek en jij hebt in je gang een grote houten giraffe staan, zo'n etnisch aandoend beeld, en dan zeg ik: ik heb zo iets van brons." Verder nog enkele leuke oneliners gehoord, zoals "jodenvervolging is zó jaren 40". Paulien sloot af met La bamba op de piano, gespeeld met haar neus.

Geen problemen gehad met fietsers, but then, I haven't seen any. Vervangende bron van irritatie: voorstekende Nederlanders in verschillende vormen. Ik weet niet wat mij het meest ergert: de dikke vrouw die lachend voorsteekt ("nou hup! hahaha! hup! hahaha!") of de man die op de lege plek hélemaal voor de lange rij nonchalant ging gaan bellen en dan bleef staan na het gesprek in de hoop dat je niet gemerkt hebt dat hij voorgekropen heeft.