Goede Tijden, Slechte Tijden

Ik heb een liedje van Carolien Borgers in mijn hoofd, Stomme trut, lala lala. Geen idee waarom, ik ben in geen tijden nog naar Carolien Borgers geweest. Waar ik wél recentelijk naartoe geweest ben, is de Carré, alwaer Herman Finkers de boel op stelten kwam zetten. Een of andere wiebel vergezelde mij. De charmante Almeloër deed mij lachen met zijn aloude fijne grapjes ("En ik begeleid mezelf hierbij op de vleugelpiano" - en gaat met zijn gitaar op de vleugel zitten) maar de algemene ondertoon was aanzienlijk melancholischer dan we gewoon zijn. Voor diegenen die het nog niet weten: Finkers heeft 'chronische lymfatische leukemie' ("Dat van het leuke wist ik, maar wat was de rest?") en een dodelijke ziekte verandert nogal eens een mens. De twee voornaamste onderwerpen van zijn show waren de leukemie en de adoratie voor zijn vrouw. ("Vrouwen zijn sterker dan mannen. Vrouwen kunnen alleen ongelukkig zijn, mannen hebben daar een vrouw voor nodig.") Wat zeg ik, melancholisch.

Opmerking: als hij gewoon spreekt, versta ik niet altijd alles; de grappen die hij in plat Twents vertelde, verstond ik even goed als plat Zee-West-Vlaams.